Terug naar school

De tijdsgeest is veranderd. Dat is niet bijzonder want dat gebeurt constant. Ook op de arbeidsmarkt. Als er vroeger geen werk was, dan ging je samen met de vakbond de straat op, dan werd er gedemonstreerd en van de overheid verwacht dat ze meer banen creëerde. Die tijd ligt ver achter ons. Tegenwoordig moet je het bij jezelf zoeken. Want als je geen werk hebt, dan ligt dat vooral aan jezelf. Je moet je onderscheiden. Ervoor zorgen dat jouw kennis en vaardigheden dermate uniek zijn, dat je gewild bent. Je skillset managen.

Stel je voor dat ik plotseling overbodig verklaard zou worden, hoe zou ik me redden op de arbeidsmarkt?

Dat gaf mij te denken. Want ik werk inmiddels een kleine vijftien jaar bij dezelfde werkgever. Weliswaar in ‘verschillende uitdagende posities’, vergezeld van een ‘steile, constante leercurve’, maar toch. Stel je voor dat ik plotseling overbodig verklaard zou worden, hoe zou ik me redden op de arbeidsmarkt? Afgaand op LinkedIn zijn er aanbiedingen genoeg. Iedere paar dagen wil er wel iemand met de functietitel ‘recruiter’ vriendjes met me worden, om me vervolgens een aanbod te doen. Maar dat zijn vaak aanbiedingen ‘voor bepaalde tijd’, ver van mijn woonplaats en met niet meer dan een ‘prima salaris’. Kortom, als ik na vijftien jaar op straat sta, zou ik het best lastig hebben.

Mijn huidige werk is een baantje dat twintig jaar geleden simpelweg nog niet bestond. Je kunt je voorstellen dat mijn hbo-opleiding van destijds leuk was, maar niet noodzakelijk de beste voorbereiding. Uiteraard breng ik inmiddels veel ervaring mee, maar, zo vroeg ik me de afgelopen tijd meermaals af, is dat wel genoeg? Ik ben een man van middelbare leeftijd, niet meer de goedkoopste voor een werkgever en er rust een gezin op mijn schouders. Ik ben gebaat bij een zeer sterke positie op de arbeidsmarkt. Manage ik mijn skillset nog wel goed?

Daarom heb ik na lang overwegen besloten om mijzelf in te schrijven voor een universitaire studie. Deze zal ik in deeltijd moeten voltooien. Het is een studie die deels aansluit op, en overlap heeft met mijn huidige functie. Dat geeft hoop maar het neemt niet weg dat ik er met gemengde gevoelens tegen aankijk. Uiteraard heb ik er veel zin in, en vind ik het prettig om hieraan te werken, zeker met het einddoel van een master titel in het vooruitzicht. Ik kijk er ook naar uit om kennis te maken met mijn studiegenoten. Dat zijn allemaal mensen met een vergelijkbare ambitie, met wie ik samen heel wat opdrachten succesvol zal moeten afronden.

Ik vind het doodeng

Tegelijkertijd vind ik het doodeng. Het is tenslotte twintig jaar geleden dat ik gestudeerd heb, en ik vraag me af hoe goed ik het nog kan. Daar komt bij dat ik het allemaal in mijn vrije tijd moet doen. Het zal dus best eens in de knel komen met veel van mijn overige bezigheden: voetbaltraining geven, sporten, concerten bezoeken, fotograferen en algemeen bourgondisch levensgenieten.

Maar van mijn inschrijving heb ik geen spijt. Ik begin over een maand. Als ik iets met twee vingers in de neus denk te halen is het een ander verhaal. Juist als ik het idee heb dat ik flink aan de bak moet, ben ik op mijn sterkst.