Vrij Nederland

Column

Ophoeren met je vrouwenquotum

Hadjar Benmiloud op de Twitters. Of ik een stukje wil tikken over emancipatie en zo. Tuurlijk, als Hadjar het vraagt zeg je geen nee. Ik volg die chick al een poosje. Hadjar heeft mijn beeld van zelfverklaarde feministen bijgesteld. Voorheen dacht ik aan boze, verongelijkte mevrouwen met stekeltjeshaar, oncharmante bergschoenen en genoeg spierkracht om mij met één vuist bij de strot te grijpen en hoog in de lucht te houden, om bij voorbaat excuses te eisen voor alle snedige grappen die ik van plan was te gaan maken over mijn van Venus afkomstige mede-aardbewoners. Grappen over handen met gaten erin, extra grote parkeerplaatsen en eindeloze repen chocolade. Prima natuurlijk, grappen moeten kunnen. 

Verwende honden

Ze weten niet wat ze missen bij Vrij Nederland. Namens die club riep ene Monica alle lezers op, via Twitter, om een stukje te schrijven over hun huis. De beste inzendingen zouden geplaatst worden. Ik vond het een beetje zielig, zo´n gretig grietje van de redactie, naarstig op zoek naar uitstekende content. Ik dacht, laat ik eens met de hand over het hart strijken. Dus ik pakte mijn vulpen. Even schudden voor gebruik en kwak! Daar had ik al een brouwsel. Recht in haar snuit. Pak aan! Twitterde ik vriendelijk.