tijd

Column

De tijd even stilzetten

Lekker in je vel zitten. Gelukkig zijn. Je goed voelen. Doorgaans ben ik er meester in. Des te opvallender is het als enkele hardnekkige plooitjes het vertikken om zich te laten gladstrijken en mijn humeur weten te beïnvloeden. Al enkele dagen leed mijn gemoedstoestand onder alledaagse ellende. Een griepprik maakte mij juist grieperig. Bijna een week tergde een hoofdpijn mijn geest en ontnam het me mijn nachtrust. 

Zo amorf als de stront van Barbapapa

Sommige plekken op de wereld veranderen in geen dertig jaar. Andere herken je al niet meer zodra je omkijkt als je net je hielen hebt gelicht. Iedereen herinnert zich wel zo’n plek. Ze zijn allemaal verschillend maar ze hebben één ding gemeen: die rare perceptie van tijd. Zo amorf als de stront van Barbapapa. Met geen toetsenbord te beschrijven. Toch komen er hier twee van mij.

Kleine Jongen

Op mijn tenen loop ik de trap op. Ik doe mijn best om de houten treden niet te laten kraken. Zachtjes open ik de deur en ik ga op de rand van zijn bed zitten. Ik strijk mijn hand door zijn haar en fluister dat ik van hem hou. Héél voorzichtig geef ik drie kusjes op zijn hoofd. Mijn lieve jongen, zo druk en vrolijk als hij altijd is overdag, zo rustig en sereen ligt hij nu te slapen.