rollator

Geen nieuwe oma

Van een goede vriend kreeg ik onlangs een prachtige anekdote. Hij kon, mits correct verwoord, zo in het portfolio van één der grote helden. Die vriend zat even uit te rusten op een bankje in het park. Doet-ie wel vaker. Langzaam kwam er een oude heer dichterbij. Het grindpad kraakte onder de wieltjes van zijn rollator, die hij slechts met moeite voor zich uit wist te duwen. Of hij mijn vriend al had zien zitten valt te betwijfelen. Pas toen hij voor mijn kamaraad stond, nam hij even pauze. Zijn voorovergebogen houding verruilde hij voor een rechtstaande positie, op zoek naar meer adem. Toen zag hij mijn maat en stak van wal.