NAC: Even rust…

Op 2 januari diende ik een verzoek in of ik vrijdag 11 mei vrij kon krijgen. Dat verzoek werd achteloos gehonoreerd. Prima, want met hemelvaart op donderdag heb ik nu een dubbel zo lang weekend. Sukkels zonder deze vooruitziende blik moeten vrijdag werken. Dat zuipt en Jazzt toch net iets minder frivool. Bovendien kan ik die paar dagen rust inmiddels even goed gebruiken. Niet slechts qua workload, ook als NACcer ervaar ik deze dagen alsof er zojuist een gigantische tornado is overgewaaid.

Want allemachtig, wat een gekkenhuis was het weer. Ik kijk terug op een merkwaardig seizoen. Tegelijkertijd ook weer een typisch NAC seizoen. Billenknijpen tot het eind is tenslotte de norm bij ons clubke.

De vertrekkende trainer heeft zich zeker onsterfelijk gemaakt, o.a. met twee overwinningen op Dordt-Noord. Maar omdat we kostbare punten verspeelden tegen onze directe concurrenten was het ‘sein veilig’ lange tijd ver aan de horizon. Ook ons doelpuntensaldo kwam regelmatig voor in de ‘als … dan’ gesprekken. Een tactisch genie vind ik Stijn allerminst, met zijn gekke en late wissels.

Ik zit nu in het zonnetje. Er staat een ijskoude Quadruppel van La Trappe op tafel te smeken om gesneuveld te worden. Ik zal ‘m eens uit zijn lijden verlossen. Want nu is het even rust. Even geen werk, even geen billenknijpen met mijn club, even nog geen geruchtenmachine over aankopen, trainers en huurlingen.

De bierglazen van La Trappe vind ik altijd een beetje vreemd. Breder dan dat ze diep zijn. Zeg maar een kleine versie van de schaal met bowl die bij je oma op tafel stond, bij feestjes in de jaren tachtig. Ik heb er geen moeite mee, ik schenk rustig het flesje leeg tegen de binnenkant van het glas. Het bier mag niet kletteren en moet onderweg zo weinig mogelijk lucht aanraken. Zodra je voorziet dat de volledige flesinhoud in het glas zal passen, kun je meer ruimte en lucht geven om een perfecte schuimkraag te creëren. Streng en zuinig beginnen, en pas als het goed gaat de teugels laten vieren. Dat is ook mijn advies naar de door mij zo geliefde club. We zijn financieel gezond, we hebben ons veilig gespeeld en de nacompetitie ontlopen. Knap werk. Maar het is allemaal nog zo broos en kwetsbaar. Maak alsjeblieft weloverwogen keuzes en verkwansel het niet.

Maar goed, even rust. En de nacompetitie natuurlijk, daar gaan we eens even uitgebreid van genieten. Fijne zomer iedereen, tot volgend jaar.

Proost.