Column

Afscheid nemen

De personages in deze column zijn geanonimiseerd met een nickname. De rest is op waarheid gebaseerd. Tante Lia woont in Amsterdam. Al jaren. We zien haar vrijwel nooit. De laatste keer was op de begrafenis van mijn opa, al bijna zeven jaar geleden. Toch is de band met tante Lia altijd goed gebleven. Zo ontvingen we bijvoorbeeld een lief kaartje bij de geboorte van onze kinderen. Toen ik voor het eerst vernam dat tante Lia ernstig ziek was, kreeg ze ook een kaartje van ons. 

Column

Koekjespindakaas

Op het ministerie wist iedereen waar dat bonnetje lag. Werkelijk iedereen, tot en met de schoonmakers aan toe. Ze liepen er dagelijks langs en keken massaal de andere kant op. Een aantal forensische IT nerds, die hun taak al te serieus namen, kregen de opdracht hun tijd maar weer te steken in het zoveelste geldverslindende flop-project. Prima als je dat geen doofpot wilt noemen. Of die Duitsers het nou wel- of genocide noemen doet er ook niets toe.

Column

BREAKING: Jupiler League afgeschaft

Wat een ellende allemaal in de Jupiler League. Ben je keihard aan het strijden voor promotie of tegen degradatie, komt er ineens zo’n minkukel van de KNVB aanzetten met het besluit om FC Twente te degraderen. Er zijn twee sancties voor het type overtreding van licentieregels waaraan FC Twente zich schuldig maakte. Óf 45.250 euro boete, óf intrekking van de licentie. Uiteraard vond ons domme bondje de boete te licht. Maar ze wilden FC Twente ook niet helemaal de nek omdraaien. Daarom namen ze, geheel volgens goed Italiaans gebruik binnen de KNVB, een loopje met de regels. 

Column

Ophoeren met je vrouwenquotum

Hadjar Benmiloud op de Twitters. Of ik een stukje wil tikken over emancipatie en zo. Tuurlijk, als Hadjar het vraagt zeg je geen nee. Ik volg die chick al een poosje. Hadjar heeft mijn beeld van zelfverklaarde feministen bijgesteld. Voorheen dacht ik aan boze, verongelijkte mevrouwen met stekeltjeshaar, oncharmante bergschoenen en genoeg spierkracht om mij met één vuist bij de strot te grijpen en hoog in de lucht te houden, om bij voorbaat excuses te eisen voor alle snedige grappen die ik van plan was te gaan maken over mijn van Venus afkomstige mede-aardbewoners. Grappen over handen met gaten erin, extra grote parkeerplaatsen en eindeloze repen chocolade. Prima natuurlijk, grappen moeten kunnen. 

Column

Schreeuwen in IKEA

Deze week vroeg Nico Dijkshoorn zich in De Volkskrant af wat de verhalen zouden zijn als hij mensen onderaan de roltrap bij IKEA zou interviewen. Een gescheiden moeder wiens enige dochter uit huis ging. De pijn die ze voelde tijdens het aanschaffen van spulletjes voor haar nieuwe onderkomen. Vrezend voor de leegte en stilte in haar huis. Dat soort vragen stel ik mijzelf ook vaak, als ik in IKEA rondloop. Het mooie is dat je die vraag eigenlijk niet hoeft te stellen. Wie goed observeert, kan oneindig veel van mensen aflezen.