Column

Stemmentellen

Daar waar het technologisch al lang mogelijk is om een elektronisch en veilig stemsysteem op te zetten, vinden wij het nodig om met potlood een rondje in te vullen op een lap papier van een halve meter.  Het zal je roeping maar zijn: stemmenteller. In de plaatselijke buurtsoos worden kliko’s vol met stembiljetten op de grond leeggemieterd. Het is dan jouw taak om ze te sorteren en het aantal stemmen te tellen. Bij het aanzien van zoveel treurnis zou ik slechts zin hebben om knetterhard te huilen.

Column

Jumbo plaatjes verzamelen

Net als veel collega NAC supporters verzamel ik momenteel voetbalplaatjes. Jumbo heeft flink uitgepakt, een boekje volkrijgen is nog niet zo makkelijk. Omdat ik twee zoontjes heb moet ik nog eens twee boekjes vullen ook. Geen probleem, ik doe dat met liefde. Gelukkig helpen er aardig wat mensen mee. Opa en oma shoppen nu bij de Jumbo in plaats van de Appie. Zelfs buurtbewoners zijn zo vriendelijk om plaatjes mee te sparen. Regelmatig vind ik een stapeltje zomaar op de deurmat. Daarvan maak ik dan een plaatje met mijn telefoon en die post ik in de Facebookgroep van onze buurt met het bijschrift: ‘Bedankt!’ De gulle gever reageert dan met een like. Zo gaat dat tegenwoordig. Zelfs mijn voetbalmaat Ido was zo attent om bij de laatste thuiswedstrijd tegen Telstar enkele plaatjes te overhandigen. 

Column

VV Bladella zoekt salestijgers

Net een verbouwing achter de rug. Het is ongelooflijk wat je allemaal meemaakt als je je huis verbouwt. Ik moest op zoek naar bakstenen die bij mijn huis passen. De zoektocht leidde naar een partijtje stenen dat door het leven gaat als ‘bonte herfst’. Fantastisch toch, iemand op deze wereld verzint beroepsmatig namen voor bakstenen.

Afscheid nemen

De personages in deze column zijn geanonimiseerd met een nickname. De rest is op waarheid gebaseerd. Tante Lia woont in Amsterdam. Al jaren. We zien haar vrijwel nooit. De laatste keer was op de begrafenis van mijn opa, al bijna zeven jaar geleden. Toch is de band met tante Lia altijd goed gebleven. Zo ontvingen we bijvoorbeeld een lief kaartje bij de geboorte van onze kinderen. Toen ik voor het eerst vernam dat tante Lia ernstig ziek was, kreeg ze ook een kaartje van ons. 

Column

Koekjespindakaas

Op het ministerie wist iedereen waar dat bonnetje lag. Werkelijk iedereen, tot en met de schoonmakers aan toe. Ze liepen er dagelijks langs en keken massaal de andere kant op. Een aantal forensische IT nerds, die hun taak al te serieus namen, kregen de opdracht hun tijd maar weer te steken in het zoveelste geldverslindende flop-project. Prima als je dat geen doofpot wilt noemen. Of die Duitsers het nou wel- of genocide noemen doet er ook niets toe.