Column

Column

Vriendschap is te koop

Ja, u leest het goed. Deze titel dekt de lading volledig: Vriendschap is te koop. Ik kan het weten, want ik heb pasgeleden een vriend gekocht. Hij kostte een vermogentje waarvan je heerlijk op vakantie zou kunnen. En hij schijt op de vloer in de woonkamer, maar dat geeft helemaal niets. Mijn vriend en ik hebben elkaar gevonden. Wij zullen onvoorwaardelijk de beste maten zijn totdat de dood ons scheidt.

Column

‘Keeping it real’

Als je rapper bent, betekent dat niet automatisch dat je teksten gaan over drive-by shootings in je ghetto, het dealen van drugs en het economisch exploiteren van vrouwen van lichte zeden. Dat is alleen zinvol en geloofwaardig als je echt uit die contreien afkomstig bent. Ben je dat niet, dan rap je beter over het meenemen van een chicky achterop je fiets. Of over iets anders wat jij inderdaad echt meegemaakt zou kunnen hebben. 

Column

Gewoon vier keer winnen!

Laatst zag ik op tv iets over een mijnwerker. Die kerel werkte in een mijn. Dat doen mijnwerkers. Hij werkte iedere nacht. Overdag sliep hij.  Zo verliep zijn leven en hij deed het tot aan zijn oude dag. Als hij ‘s ochtends van de mijn naar huis fietste, kwam hij soms zijn zoon tegen, die op weg naar school was. Dat was eigenlijk het beste moment van de dag. Want hij hield veel van zijn zoon, maar vanwege zijn werk zag-ie hem niet vaak. 

Column

Over Minecraft, reclame en schelden Enzo

Laatst vernam ik dat er op internet meer geld wordt uitgegeven aan reclame dan op televisie. Ik snap dat helemaal. Al jaren wordt er geroepen dat tv kijken zoals we het kennen verdwijnt. En terecht. Wie heeft er nog zin om tussen de vrachtladingen aan irritante reclames door een programma te kijken? Mijn vrouw en ik hebben Netflix ontdekt. Voor een tientje per maand kijken we lekker zelf wat we willen, wanneer we willen en zonder reclame.

Column

Met Floortje naar het einde van de wereld

Floortje reist iedere zondagavond naar het einde van de wereld. Daar maakt ze kennis met de plaatselijke bewoners. Zo begon ze het seizoen op een of ander verlaten eiland waar een tweetal Russen zich verplaatsten per quad en toezicht hielden. Ze noemden zich ‘rangers’. Terecht. Een terugkeer naar de bewoonde wereld zat er niet meer in voor die jongens. Ze waren uitgerangeerd. Nico Dijkshoorn merkte terecht op in de Volkskrant hoe griezelig dat moet zijn. Begint zo’n geïsoleerde Rus ineens over een film van dertig jaar geleden en verder heeft hij niks te zeggen. Dan gaat de week die je daar moet blijven angstig lang duren.