Een tiener

Sinds enkele dagen hebben wij een tiener in huis. Dat is nog even wennen. Voor ons blijft hij natuurlijk altijd onze kleine jongen. Ik weet nog hoe moeizaam hij zich bij ons voegde. Na iedere perswee ging zijn hartslag omlaag en die herstelde nauwelijks. Ik zag hoe de verloskundigen bezorgde blikken uitwisselden en wist uiteindelijk zeker dat het niet goed zou aflopen. Maar opeens was hij daar, met een zuignap op zijn koppie. Helemaal gezond. Ik ben nooit zo blij geweest met het gekrijs van een baby als toen. 

Met een flesje bier in de hand deden ze in slow-motion na hoe hij de keeper op het verkeerde been zette.

Dat moment veranderde mijn leven. Vooral met jonge kinderen moet je de tijd die je hebt zoveel mogelijk met ze doorbrengen. Dat heb ik ook gedaan. Met liefde.

Nu zijn we tien jaar verder en heeft ons fanatieke voetballertje pasgeleden de status van man of the match bereikt, door in de kampioenswedstrijd het exact benodigde aantal doelpunten te scoren, middels een hattrick. Onlangs was ik op een feestje en daar stond een groepje oudere heren nog steeds over die wedstrijd te praten. Het ene doelpunt vonden ze nog mooier dan het andere. Met een flesje bier in de hand deden ze in slow-motion na hoe hij de keeper op het verkeerde been zette. Man, wat was ik trots.

Ik heb ‘m geholpen om voor zijn verjaardagsgeld vet-coole Playstation accessoires te bestellen. In camouflagekleuren natuurlijk. Dat past goed bij Fortnite. Net zoals de camouflageslingers en de taart die we voor ‘m geregeld hebben.

Ik hoop dat je nooit verandert.

Wat een lief en mooi karakter is hij toch. Kan niet tegen onrecht, komt altijd op voor zijn broertje en gaat geen uitdaging uit de weg. Maar wat een ongeduld is hij soms, en stronteigenwijs. Dan is het net zijn vader.

Ik hoop dat je nooit verandert.