NAC

Column

Gewoon vier keer winnen!

Laatst zag ik op tv iets over een mijnwerker. Die kerel werkte in een mijn. Dat doen mijnwerkers. Hij werkte iedere nacht. Overdag sliep hij.  Zo verliep zijn leven en hij deed het tot aan zijn oude dag. Als hij ’s ochtends van de mijn naar huis fietste, kwam hij soms zijn zoon tegen, die op weg naar school was. Dat was eigenlijk het beste moment van de dag. Want hij hield veel van zijn zoon, maar vanwege zijn werk zag-ie hem niet vaak. 

Column

Jumbo plaatjes verzamelen

Net als veel collega NAC supporters verzamel ik momenteel voetbalplaatjes. Jumbo heeft flink uitgepakt, een boekje volkrijgen is nog niet zo makkelijk. Omdat ik twee zoontjes heb moet ik nog eens twee boekjes vullen ook. Geen probleem, ik doe dat met liefde. Gelukkig helpen er aardig wat mensen mee. Opa en oma shoppen nu bij de Jumbo in plaats van de Appie. Zelfs buurtbewoners zijn zo vriendelijk om plaatjes mee te sparen. Regelmatig vind ik een stapeltje zomaar op de deurmat. Daarvan maak ik dan een plaatje met mijn telefoon en die post ik in de Facebookgroep van onze buurt met het bijschrift: ‘Bedankt!’ De gulle gever reageert dan met een like. Zo gaat dat tegenwoordig. Zelfs mijn voetbalmaat Ido was zo attent om bij de laatste thuiswedstrijd tegen Telstar enkele plaatjes te overhandigen. 

Misstap op de weg terug

De hoogtijdagen van mijn supporterscarrière liggen alweer een poosje achter me. Dat waren de seizoenen onder de beste trainer die we ooit hadden: Henk ten Cate. Die kwam naar Breda om te winnen, niet om vrienden te maken. Wie zich na een verliespot al te olijk in het feestgedruis stortte, kreeg ervan langs. Ik ben iets milder maar na deze pot had ik geen zin meer in een pilske. Ik liep verdoofd het stadion uit. Vol ongeloof fietste ik huiswaarts, mijn hoofd gevuld met kopzorgen over mijn geliefde clubje.