Papa hoeft niet naar Amerika

Uiteraard pak ik altijd braaf mijn koffer, als mijn baas belt om te zeggen dat ik ergens heen moet. Ik snap het ook helemaal. In mijn business, het kantoorslaafschap, is het nu eenmaal noodzakelijk dat je af en toe eens in een vliegtuig stapt. Als je enkele dagen met mensen samenwerkt leer je de armoede en inefficiëntie van ‘remote meetings’ eens te meer erkennen.

Maar toch, zakenreizen kunnen me gestolen worden. Wij hebben twee jonge zoontjes en een zakenreis ontregelt het hele gezinsleven. Dagen voor mijn vertrek zie ik de onmacht, het verdriet en de woede in hun oogjes toenemen. Het onvermijdelijke moment van afscheid hangt dagen, soms weken, als het zwaard van Damocles boven mijn hoofd.

Een historisch gegroeide traditie is dat ik mijzelf in het ‘october-november timeframe’ een week op Amerikaans grondgebied begeef. Die week ben ik samen met mijn collega’s die ik verder dus nooit zie en werken we samen aan items die we identificeren, het re-baselinen van allerhande zaken en natuurlijk ook het ‘driven’ van ‘improvements’. Daar zijn we goed in.

Minder goed ben ik in het moeten missen van mijn gezinnetje. Negenduizend kilometer van huis, in een compleet andere tijdzone, draait elke keer mijn maag om als ik op straat mensen met hun kindjes zie lopen.

Het goede nieuws was dan ook dat organisatorische redenen ervoor zorgden dat mijn ‘year end trip’ naar de USA niet doorging. Juichend kwam ik thuis en tilde één voor één de jongens op om een vreugdedansje met ze te doen.

De in mijn ogen zo verheugende mededeling werd slechts lauwtjes ontvangen. Ik liet het er maar even bij zitten en ‘s avonds, voor het slapen gaan, kwam de aap uit de mouw. Het was natuurlijk heel leuk dat papa niet naar Amerika hoeft, maar ook een beetje jammer want papa neemt altijd kadootjes mee uit Amerika!

Daar hadden de heren uiteraard een punt. Hoewel er in december al genoeg kadootjes worden uitgedeeld, besloot ik die beteuterde ventjes maar eens op te vrolijken: naast sinterklaaskadootjes en kerstkadootjes krijgen jullie van mij ook nog eens een ‘papa hoeft niet naar Amerika kadootje’!

De oudste koos FIFA 16, de jongste een radiografisch bestuurbare Mario Kart auto. Een dikke rib uit m’n lijf, maar dat maakt geen moer uit. Al die tijd die ik niet van huis ben, zie ik ze ervan genieten. Onbetaalbaar.