Column

De tijd even stilzetten

Lekker in je vel zitten. Gelukkig zijn. Je goed voelen. Doorgaans ben ik er meester in. Des te opvallender is het als enkele hardnekkige plooitjes het vertikken om zich te laten gladstrijken en mijn humeur weten te beïnvloeden. Al enkele dagen leed mijn gemoedstoestand onder alledaagse ellende. Een griepprik maakte mij juist grieperig. Bijna een week tergde een hoofdpijn mijn geest en ontnam het me mijn nachtrust. 

Column

Wildplassende wijven

De week is nog maar twee werkdagen oud of het gaat al nergens meer over. Een demissionair kabinet tovert een ceremoniële troonrede uit de koker en de koning mag ‘m met een serieus gezicht voorlezen. Ik stel voor dat iedereen die deze poppenkast beu is, uit protest een gek hoedje opzet. Over protest gesproken: er was een dame in het nieuws die vertikte om een boete voor wildplassen te betalen. 

Hup Oranjeleeuwinnen!

Vrouwenvoetbal. Zo moet je dat noemen. Ik maakte ooit de fout om het over damesvoetbal te hebben. Meteen werd ik door een paar feministische voetbalhooligans bij de strot gegrepen. Ik kreeg ik een mes op de keel en er werd mij verteld dat ze precies wisten waar ik woonde en dat ze nog weleens op de koffie zouden komen als ik ooit nog eens het woord damesvoetbal in de mond zou durven nemen. Sindsdien is vrouwenvoetbal een soort blinde darm geweest voor mij. Het was er, het zat nooit in de weg, maar wat je eraan hebt werd me nooit helemaal duidelijk.