Ophoeren met je vrouwenquotum

Hadjar Benmiloud op de Twitters. Of ik een stukje wil tikken over emancipatie en zo. Tuurlijk, als Hadjar het vraagt zeg je geen nee. Ik volg die chick al een poosje. Hadjar heeft mijn beeld van zelfverklaarde feministen bijgesteld. Voorheen dacht ik aan boze, verongelijkte mevrouwen met stekeltjeshaar, oncharmante bergschoenen en genoeg spierkracht om mij met één vuist bij de strot te grijpen en hoog in de lucht te houden, om bij voorbaat excuses te eisen voor alle snedige grappen die ik van plan was te gaan maken over mijn van Venus afkomstige mede-aardbewoners. Grappen over handen met gaten erin, extra grote parkeerplaatsen en eindeloze repen chocolade. Prima natuurlijk, grappen moeten kunnen. 

De werkelijkheid is dat we er nog lang niet zijn, qua wat betreft aangaande emancipatie en zo. Kijk, dat vrouwen vroeger niet eens stemrecht hadden, is tegenwoordig ondenkbaar. Maar we moeten vooral niet stilstaan. Bij exact dezelfde werkzaamheden en kwalificaties blijft de beloning van leuterlozen nog altijd ver achter.

‘Dat is de natuur.’ Want vroeger gingen de mannetjes uit jagen en bleven de vrouwtjes thuis, op de kindjes passen. Tegenwoordig willen de vrouwtjes ook een beetje jagertje spelen. Ofwel de maatschappelijke relevantie van hun intellect en vaardigheden bevestigd zien worden. Decennialang geklaag, gesputter diep gezucht heeft ertoe geleid dat dit nu mogelijk is. Uitstekend. Want wat heb je aan een universitaire opleiding als je er verder nooit iets mee zult doen? Dat noemen we maatschappelijke devaluatie wegens onbenut kapitaal. Dus we gaan de goede kant op!

Let wel: totdat er kinderen worden geboren. Want dan vallen we ineens terug in ons oude patroon. Het mannetje blijft fulltime jager. Het vrouwtje mag nog een beetje part-time jagen en haar jaagtijd wordt gepamperd met opvang.

Daar gaat het mis. Onze maatschappelijke verwachting schrijft dit patroon voor. Een werknemer die klimt in de hiërarchie, moet met toewijding en beschikbaarheid evenredig meegroeien. Vrouwen met een part-time aanstelling en zorg voor kinderen zullen nooit in staat zijn weken van 50 uur te maken. Daahaag, kans op promotie. Dit is exact waarom we alleen maar mannetjes in de top hebben en waarom een vrouwenquotum nooit gaat werken. De volgende stap op de ladder naar gelijkheid is een cultuuromslag. Weg van ons huidige verwachtingspatroon. Part-time werkende mannen die voor de kindjes zorgen, moeten net zo gewoon worden als zweterig okselhaar. Dat wordt nog veel lastiger dan de strijd voor stemrecht.

Geloof me, er zijn genoeg mannen die heel graag wat minder zouden werken om wat meer tijd met hun gezinnetje door te brengen. Maar die durven er nauwelijks om te vragen. Van hen wordt immers een grenzeloze ambitie en toewijding verwacht.

Die cultuuromslag, dat is niet een strijd die alleen de vrouwen moeten leveren, of alleen de mannen. Dit moeten we samen oplossen. Dus laten we vooral een beetje lief blijven voor elkaar. En denk erom: een grap moet kunnen hé. Geen lange tenen, ook niet als een dementerende bejaarde van Vrij Nederland een luier vol letterdiarree produceert. Die weet niet beter.