‘Keeping it real’

Als je rapper bent, betekent dat niet automatisch dat je teksten gaan over drive-by shootings in je ghetto, het dealen van drugs en het economisch exploiteren van vrouwen van lichte zeden. Dat is alleen zinvol en geloofwaardig als je echt uit die contreien afkomstig bent. Ben je dat niet, dan rap je beter over het meenemen van een chicky achterop je fiets. Of over iets anders wat jij inderdaad echt meegemaakt zou kunnen hebben. 

Dat geldt ook voor columnisten. Columnisten kun je grofweg indelen in twee soorten: de eerste produceert een niet-aflatende stroom kritiek op de actualiteit en met name het politieke landschap. De tweede soort houdt het meer bij zichzelf en schrijft over de dingen die ze meemaken in het leven. Momenten van geluk, of juist verdriet en pijn worden zo mooi mogelijk verwoord en de wereld ingeslingerd. Belangrijk is voor columnisten van de laatste soort, dat het echt en geloofwaardig is.

Uw favoriete columnist zit er een beetje tussenin, maar het zal u niet ontgaan dat ik meer neig naar de tweede soort. Hoewel in het verleden het komisch duo ‘Fred en Ivo’ uit de Tweede Kamer het mij wel heel erg makkelijk maakte, gaan mijn stukjes meestal over zaken uit het leven van Raas Kal.

Nu moet mij van het hart dat onze oudste zoon morgen alweer negen jaar wordt. Vandaag bakt hij samen met mijn vrouw dertig cup-cakejes, die hij vanavond na de voetbal zal versieren met een ‘9’ en morgen in de klas zal trakteren. Wat vliegt de tijd toch. Over een jaartje loopt er hier alweer een tiener in huis. Wel rees de vraag wat je een jongen die negen jaar wordt nu toch voor zijn verjaardag moet geven. Het antwoord bleek minder complex dan verwacht. Het mannetje loopt inmiddels al ruim een halfjaar om een hoverboard te smeken. Diverse pogingen om er zelf een bij elkaar te sparen sneuvelden aan Pokémon kaarten. Het smeken hield niet op.

Voor wie het niet weet: een hoverboard is een apparaat dat je automatisch voortbeweegt als je erop staat en naar voren leunt. Zo kun je uiteraard ook achterwaarts bewegen of, met één voet naar voren en de andere naar achter, zelfs rondjes draaien.

Principieel als ik ben, was ik nooit kapot van hoverboards. In mijn visie is het belangrijk dat kinderen veel bewegen. Fietsen, rolschaatsen, skateboarden: allemaal lichamelijke inspanning, dus prima. Een hoverboard dat je voortbrengt, biedt geen tegenwicht aan uren stilzitten in de klas of het hangen op de bank met een tablet of Playstation.

Maar wat is en nu heerlijker dan het overboord gooien van je principes? Ik ben zo benieuwd naar zijn gezicht als hij zijn hoverboard uitpakt. Het is ook een prachtding. Er zit zelfs een bluetoothspeaker in, zodat hij er met zijn telefoontje muziek uit kan laten komen. En als je ‘m aanzet lijkt het wel een fucking kermis met al die lichtjes.

Daar komt bij: het mannetje maakt genoeg fietskilometers. Daarnaast voetbalt hij minstens twee keer per week en er wordt genoeg buiten gespeeld. Kan ik wel een principiële hork zijn, daar hoeven mijn kinderen geen last van te hebben. Zo ‘real, keep ik het’ dan ook wel weer.