De tijd even stilzetten

Lekker in je vel zitten. Gelukkig zijn. Je goed voelen. Doorgaans ben ik er meester in. Des te opvallender is het als enkele hardnekkige plooitjes het vertikken om zich te laten gladstrijken en mijn humeur weten te beïnvloeden. Al enkele dagen leed mijn gemoedstoestand onder alledaagse ellende. Een griepprik maakte mij juist grieperig. Bijna een week tergde een hoofdpijn mijn geest en ontnam het me mijn nachtrust. 

Die nachten spendeerde ik aan piekeren over allerhande zaken die ik niet onder controle heb. Werkdruk en onrecht hielden me ’s nachts bezig. Ook zien vaders hun kinderen graag gelukkig en als dat even niet vanzelfsprekend lijkt te zijn, knaagt dat. Voor het geluk van je kinderen heb je alles over, maar soms sta je machteloos.

Samen met de verwachting dat het wel eens de laatste mooi weer dag van het jaar zou kunnen zijn besloot ik de tijd even stil te zetten. In plaats van naar de zaak te rijden, reed ik met ons gezinnetje naar zee.

Dat het nazomer was deerde onze jongens niet. Die sprongen meteen in het water. Dieseltje, ons jongste gezinslid, was slechts een keer eerder aan zee geweest en was iets afwachtender. Ik zou later nog trakteren op een overvloed aan lekkers. Friet, bittergarnituur en nacho’s. Ik maakte een praatje met de serveerster. Die vertelde me dat hun strandtent vandaag voor het laatst geopend was, daarna pas weer in maart. Ik had geen dag later moeten zijn.

Eerst werd ik door mijzelf getrakteerd op een tripel van Brouwerij ’t IJ. In de laatste zonnestralen van het jaar nam ik een slok en ademde diep uit. Ik keek uit over de zee en staarde naar de horizon. Ik hoorde onze jongens die het uitkrijsten van plezier en mijn meisje dat Dieseltje aan een gehoorzaamheidstraining onderwierp. Zo, de tijd stond stil, net op tijd. Geluk voor een dag, ik had het meesterlijk afgedwongen. Het zou nog uren duren voor we weer huiswaarts keerden.