Ballon

Het was een mooie dag en we genoten in de tuin van het prachtige weer. Plots viel me een witte ballon op, die aan het tuinhek hing. Nieuwsgierig snelde ik erheen. Het was een witte ballon met daaraan een koord. Het was een wit koord, of eigenlijk meer een lint. Dat spul wat ze ook altijd gebruiken om ingepakte kadootjes mee te verfraaien. Dan maken ze er krullen in, met een schaar.

Dit lint had geen krullen. Wel hing er een kaartje onderaan. Ik hoopte dat het om een wedstrijd ging! De ballon die het verst gevonden werd, was natuurlijk de winnaar. Ik keek op het kaartje om te zien wat de bedoeling was. Moest ik een e-mail sturen, met de locatie waar deze ballon gevonden was?   Ik hoefde niks te doen. Van mij werd geen enkele actie verwacht. Toen ik op het kaartje keek stond ik bijna met tranen in mijn ogen. ‘Dag lieve Opa’ stond er.

Ik wilde graag het kindje van die ballon troosten, maar dat kon niet. Ook moest ik denken aan het verlies van mijn opa’s. Eentje nog niet zo lang geleden. Ik probeerde de ballon weer op te laten, maar hij wilde niet. Het kaartje was te zwaar. Dat heb ik er afgehaald. Een tweede poging was succesvol. Ik wierp nog een laatste blik op het kaartje alvorens ik het in de prullenbak gooide. Sterkte knul, of jongedame. Het leven is niet altijd een feestje. Toen ik weer buiten kwam, zweefde de ballon hoog aan de hemel om snel uit het zicht te verdwijnen.

 

Be the first to comment

Leave a comment

Your email address will not be published.