Met Floortje naar het einde van de wereld

Floortje reist iedere zondagavond naar het einde van de wereld. Daar maakt ze kennis met de plaatselijke bewoners. Zo begon ze het seizoen op een of ander verlaten eiland waar een tweetal Russen zich verplaatsten per quad en toezicht hielden. Ze noemden zich ‘rangers’. Terecht. Een terugkeer naar de bewoonde wereld zat er niet meer in voor die jongens. Ze waren uitgerangeerd. Nico Dijkshoorn merkte terecht op in de Volkskrant hoe griezelig dat moet zijn. Begint zo’n geïsoleerde Rus ineens over een film van dertig jaar geleden en verder heeft hij niks te zeggen. Dan gaat de week die je daar moet blijven angstig lang duren.

ijsberen

Even naar buiten lopen zit er niet in. Het wemelt daar immers van de ijsberen. Bovendien: wat zou je buiten moeten doen? Met wat pech struikel je over een Mammoetslagtand, maar verder is er totaal niks te beleven. Dan zit je al gauw weer in die blokhut, te luisteren naar die Rus met zijn lijkenoude film.

Kommer en kwel hoeft het niet altijd te zijn, op het einde van de wereld. Zo was Floortje een aantal weken terug op visite bij een gezin, eveneens op een afgelegen eiland, die het in mijn optiek meer dan prima voor elkaar hadden. Toegegeven, ze hadden geen bakken met geld, maar met boot-excursies wisten ze op een vermakelijke manier voldoende geld bij elkaar te harken om zich te redden.

palmbomen

Hun verblijf was weliswaar geïsoleerd, maar ze brachten hun tijd wel door op een haast onbewoond eiland. In een huis onder de palmbomen met uitzicht op zee. Het belangrijkste: de papa van het gezinnetje vertelde dat hij het belangrijk vond om zoveel mogelijk tijd met zijn kinderen door te brengen, wat met hun manier van leven uitstekend lukte.

Daar wringt bij mij toch even de schoen. Ik deel die mening namelijk helemaal, maar in de praktijk komt daar vrijwel niets van terecht. Integendeel, minstens veertig uur per week zit ik opgesloten in een glazen gebouw naast de snelweg. Avonden en weekends worden gevuld met rennen van en naar de sportclub, zwemles, verjaardagen en andere bezigheden. Superleuk en gezellig allemaal, maar de tijd die we echt met zijn viertjes samen doorbrengen, is op enkele weken vakantie na, beperkt tot het avondeten, een spelletjesavond of een dagje uit.

Misschien is het maar goed ook. We wonen in een kinderrijke buurt. Ik hoef de voordeur maar open te zetten en er lopen vriendjes naar binnen en naar buiten. Soms blijft er een eten of zitten ze de hele middag te gamen. Met een beetje mooi weer kunnen ze lekker naar buiten. Skaten, voetballen en met Nerfs schieten. Ze zijn hier dolgelukkig. Gelukkig lopen hier geen ijsberen.